Dierenleed

e-book

Nederland is een zuivelland. Dat betekent niet alleen een te hoge zuivelconsumptie per hoofd van de bevolking, maar ook dat we veel produceren en exporteren. In Nederland worden o.a. koeien, schapen, geiten, paarden, ezels en kamelen gehouden voor de zuivelproductie. De meeste melk wordt geproduceerd door koeien.

In het e-book ‘Het verhaal achter melk’ vertellen we over de impact van de melkveehouderij op de betrokken dieren. Je kan het e-book online lezen of een eigen kopie downloaden.

Nederlandse melkkoeien produceren jaarlijks 11,4 miljard kg melk. Een melkkoe geeft meer dan 8000 kg melk per jaar [1], met uitschieters naar 16.000 kg. Het is onvoorstelbaar dat koeien die een eeuw geleden leefden nog niet de helft moesten produceren, namelijk zo’n 2500 kg per jaar. Door de ontwikkeling van de bio-industrie zijn melkquota in hoog tempo opgedreven. De koe is hier het slachtoffer van. Het produceren van 8000 kg melk per jaar kost haar per dag net zo veel energie als het voor een mens zou kosten om 8 uur per dag hard te lopen [2].

Hoewel het beeld bestaat dat de biologische industrie niet intensief is, wordt ook door koeien van biologische boerderijen enorme hoeveelheden melk geproduceerd[5]. In de onderstaande tabel laten we de ontwikkeling zien van de jaarlijkse melkproductie. Gangbaar en biologisch liggen dicht bij elkaar.

1910 Gangbaar Biologisch
Productie kg/j 2500 8000 7300
Intensivering ten opzichte van 1910 3,2x 2,9x

[4][6]

De situatie in de geitenhouderij is al even schrijnend. Geiten in de gangbare industrie produceren jaarlijks 217 miljoen kg melk en 127 miljoen kg in de biologische sector. Ondanks de Q-koorts schandalen is de geitenmelk sector groeiende [3].

Niet alleen zijn de productiehoeveelheden vergroot, ook is het welzijn van de dieren verslechterd. Koeien worden in grote stallen gehouden en staan een groot deel van het jaar binnen. Het melken gebeurt met behulp van melkrobots, die geen rekening houden met het wel en wee van de koe. Uitputting veroorzaakt gezondheidsproblemen en de koeien produceren daardoor minder melk die van slechtere kwaliteit is.

Zodra de koeien niet meer winstgevend zijn gaan ze naar de slacht. Van nature kunnen koeien ruim 20 jaar oud worden[6], maar in de vee-industrie worden ze na zo’n 5,5 jaar afgeschreven [8]. In de biologische veehouderij worden ze gemiddeld iets ouder, waarna ze in principe naar het zelfde slachthuis zullen gaan als de reguliere koeien.

De Hardwerkende Moeder

Melkkoeien worden steeds weer kunstmatig zwanger gemaakt om melk te kunnen blijven produceren. De lactatieperiode van de koe – de periode waarin het dier optimaal melk produceert – betreft normaal gesproken 10 maanden. Om de melkproductie op gang te houden, om voor economische redenen kwalitatief goede melk te blijven produceren, zal het dier daarna wederom zwanger gemaakt worden door middel van kunstmatige inseminatie. Er vinden nog maar zelden natuurlijk dekkingen plaats, wat ook ten nadele komt van het welzijn van de koe en de stier.

Genetische selectie is de belangrijkste oorzaak van gezondheidsproblemen bij de koe. Deze selectie houdt in dat overproducerende rassen worden gefokt. Als gevolg van de focus op het fokken van dieren met een grote melkproductie is het koeienras zwakker geworden en eerder vatbaar voor ziekten. Doordat selectie niet natuurlijk plaatsvindt op basis van sterke overlevingseigenschappen, maar kunstmatig op eigenschappen die voor de mens wenselijk zijn, ontstaan wordt de koe verzwakt.

De kalfjes

Pasgeboren kalfjes worden meestal direct weggehaald bij hun moeder, terwijl ze in de natuur tot 8 maanden bij elkaar blijven. De scheiding geeft voor zowel moeder als kalf veel stress. De melkkoeien loeien nog wekenlang omdat ze hun jong missen.

De kalfjes worden acht weken lang eenzaam in eenlingboxen opgesloten[9][10], terwijl zij net als ieder jong dier ook erg speels zijn. Ze staan alleen, omdat ze wegens hun zuigdrang de urine van andere kalfjes op zouden drinken als ze samen in een hok zouden zitten.

Koekalfjes staat hetzelfde lot te wachten als hun moeder, stiertjes worden na zo’n 6 maanden geslacht [11]. Stiertjes zij het ‘restafval’ van de melkindustrie. De meeste van de kalveren verdwijnen naar de vleesindustrie. Kalfjes worden vaak op een ijzerarm dieet gezet[12], wat kan leiden tot bloedarmoede, en blank kalfsvlees. Dit blanke kalfsvlees wordt voornamelijk geëxporteerd naar Frankrijk, Duitsland en Italië. [13]

Ook in de biologische vee-industrie worden de jongen snel bij hun moeder weggehaald.

De (biologische) moederkoe zal, wanneer ze wordt afgeschreven vanwege dalende productie en na enkele kalfjes te hebben gekregen ook naar de slacht gaan. Het vervoer naar het slachthuis is erg stressvol voor de koeien en (stier)kalveren.

Ook de andere diersoorten die worden gebruikt voor melkproductie moeten jongen krijgen om melk te kunnen geven. Ook zij worden dus keer op keer zwanger gemaakt en leeggemolken.

Wat kan ik doen?

Wie melk koopt, subsidieert deze praktijken. Het beste wat je kunt doen om de koeien, kalfjes en andere dieren te helpen, is geen gebruikmaken van zuivelproducten en andere dierlijke producten. Hiermee help je niet alleen direct de koeien en kalfjes die voor jouw melk zouden hebben moeten lijden en sterven, maar geef je ook een signaal af aan de industrie en overheid. Laat zien dat melk niet voor de mens is, en dat je heel goed zonder kunt!

Bekijk de zuivelvrije recepten en de ruime keuze aan zuivelalternatieven die vermeld worden in de zuivelalternatievenlijst.

OVER DE DIERENOVER DE DIEREN

OVER DE DIEREN

en hun jongen

ZONDER ZUIVELZONDER ZUIVEL

ZONDER ZUIVEL

voor gezondheid!

WAT EET/DRINK IK DAN?WAT EET/DRINK IK DAN?

WAT EET/DRINK IK DAN?

Alternatieven op een rijtje

PERSOONLIJKE VERHALENPERSOONLIJKE VERHALEN

PERSOONLIJKE VERHALEN

Lees hier ervaringen van anderen

  • Steun onze campagne voor de promotie van mens-, dier- en milieuvriendelijke zuivelalternatieven!  Steun onze campagne

    by